دارم توی ذهنم از این تکه از تقویم طفره میروم ...دیگر خـــــــــــــوب میدانم که این یک کابوس نیست که بتوانم از آن بپرم ...دیگر پشت صدای هیــــچ زنگ تلفنی  تو در انتظار ننشسته ای ...دیگر هیــــــــــــچ سجاده ای که در هـــــــــــر کجای دنیا گسترده شده باشد عطر نفس های تورا ...وخیسی نگاه ِ خوشرنگ ت  را ...نخواهد بوسیـــد ...دیگر هیچ تاریخی در هیچ کجای این تقویم های کوفتی ..تو را به هیـــــــــــــچ پنجره ای .....چه میگویم ....    ؟!!!سهم پنجره                       آسمان است..سهم            تو                خاکـــــــــــــــــــــــــــــ        بود ...

از حوالی ظهر تا همین حالا   دچار یک نوع   ولع ِ خوردن  ِ عصبی شده ام ...وخداراشکر که به واسطۀ   هفتۀ شلوغی که گذشت ومجال خرید کردن را ازمن گرفت  ونیز به خاطر پیوستن ِ به  کمپین ِ این روزهای      نخریم تا شاید اتفاقی بیفتد !  هوس ِ هرکوفتی که میکردم را ....نداشتم !البته از رو نمیرفتم و جای خالی ش را با بی ربط ترین چیزممکن پرمیکردم .. کمی قبل تر دلم پفک میخواست ..از آن  خیلی نمکی های بسی تردش ..نبودن پفک صدالبته ربطی به آن حرکت ِ تحریم ونخریدن ها ندارد  و دراین چهاردیواری   کلا بودن پفک   قدغن است ...ممنوع است  نه چون من  healthy lifestyle       دارم  ....نه!مجاز نیست چون به جهاز هاضمۀ داغان من نمیسازد ...یعنی اصــــــلا  نمیسازد ها . دارم فکرمیکنم به این یک ساعت اخیر که دلم کلی ممنوعۀ دیگر را هم مرور کرده ...حرفهای ممنوع ...آدمهای ممنوع ! ...ولی     نه    جاهای ممنوع ! که البته این    نه      از روی دخترک خوب بودنم  نمیباشد ...نوچ!بلکه خسته تر و بیحال ترم از آنکه حتی در تصور وتوهم هایم  نیز  نیمچه تکانی به بودنم داده باشم ..پس همینجا تمرگیده ام و برای  گـــــول زدن ِ افکارم که میدانم درسیاهچالۀ خرداد گرفتارخواهد شد ...دارم به چرت وپرت ترین  قدغن های ممکنه ام    فکرمیکنم ...  به گمانم  دارم پوست می اندازم ...و حدودا دوهفتۀ دیگر ..مــــــــاری نه خوش خط وخال ....  اما گزنده  ...از پس مانده های این پوستـۀ

امروز  که بعد از یک هفتــــــــۀ بسی شلوغ ..که از شنبه تا خود ِ پنجشنبه اش را رسما دویده بودم ...ولو شده  درفضای پشت پنجره  به خرامیدن گربۀ نسبتا مسن روی دیوار نگاه میکردمدچار اعتراف صادقانه ای شدم ..  : ببین دخترک ِ چموش ِ نسبتا  آرام ... که گاهی لابلای نشخوارهای نرسیده ات !   تــزهای فمنیسمی ازخودت در میکنی...راستش را بخواهی ضعیفه را برای  خانه ساخته اند ...نه برای آنکه بشوید وبروبد و خشتک ِ شــــــووووَر ِ مربوطه را بخیه کند هـــا ......نــَــع !  بلکه برای آنکه بی الارم ِ بیرحم ساعت از خواب بیدار شود  و بدون نگرانی از تعقیب عقربه های ساعت ...کچلی هایش را شانه بزند ...صورتش را بشوید  و  لباســــــی بسی راحت برتن کند ...بعد بدون سرو کله زدن با  غریبه ها...حالا از هرجنس وسن  و مناسبتی ...لحظه هایش را...  : با خواندن یک کتاب خوب ... شنیدن یک موسیقی دوست داشتنی وشاید حتی تکانیدن ِ تن ش با ترانه ای ... با عطر زردچوبه  و پیاز داغ  و فلفل ساطوری شده ...یا رایحۀ گــــرم ِ نارگیل و بیکینگ پودر و شکر ... با درس خواندن  ... ورزش کردن ... نواختن یک ساز دلخواه ... شاید اگر شناسنامه اش را سیاه کرده باشد  با مرتب کردن ِ اتاق نامرتب بچه ها..و کشـــوی لباسهای نامرتب تر بابایشان !.. با خرید کردن  و.  رسیدگی به خانه  و ورّاجی های تلفنی ِ دلچســـــب .. با خوشگل تر کردن خوشگلی های تمام ناشدنی اش ... و با انتظار برای بازگشتن ِ همۀ  آنهایی که دوستشان دارد ...بگذراند ..  آری یک  دخترک صورتی پوش ...یک بانوی&nbs